Leerzorgkader implodeert onder druk van de onderwijsvakbonden!

De Vlaamse regering heeft beslist … op 15 juli 2011. Op deze dag geen persmededeling zoals over de normen van het kleuteronderwijs of de talennota, maar grote stilte …

Tot op 6 september 2011 Minister Pascal Smet eerst onderwijskoepels en vakbonden en op de valreep toch ook nog de ouderverenigingen en belangengroepen bij zich roept om ons de beslissingen van de Vlaamse regering toe te lichten.

Het werd een donderslag bij heldere hemel!

Het leerzorgkader, de ondersteuning aan leerkrachten in het gewoon onderwijs, het gemotiveerd verslag voor normaalbegaafde kinderen met specifieke leer- en/of ontwikkelingsproblemen … allemaal van tafel geveegd. Er was geen voldoende ruim draagvlak.

Hoezo geen draagvlak?

Als verenigingen van ouders van normaal tot hoogbegaafde kinderen met specifieke leer- en/of ontwikkelingsstoornissen hebben we elke dag contact met de werkvloer (onze kinderen gaan naar de gewone school, weet je wel?). Wij merken dagelijks dat leerkrachten willen weten, willen helpen, smeken om kennis en ondersteuning.

Hoezo geen draagvlak?

We hebben met alle ouderverenigingen en belangengroepen meer dan 10 jaar mee geijverd voor het tot stand komen van het Leerzorgkader. Als groep van ouders waren we er in geslaagd om dit Leerzorgkader gezamenlijk goed te keuren.

Maar blijkbaar is dat geen draagvlak!?

Meer dan 10 jaar reeds pleit men op diverse niveaus, zowel politiek als wetenschappelijk, om de zorg op school voor kinderen met specifieke onderwijsbehoeften nu eens anders te gaan bekijken. Al die tijd hebben de ouderverenigingen en belangengroepen die deze kinderen verdedigen fair en solidair meegedacht, voorstellen geformuleerd, compromissen gezocht … altijd met de gedachte “Als de kinderen er maar beter van worden”

Allemaal waren we het erover eens, dat het voorgestelde leerzorgkader het beste zou zijn wat een kind met specifieke leer- en/of ontwikkelingsproblemen in de gewone school kon overkomen. Eindelijk eens een visie, aangepast aan de huidige maatschappelijke denkbeelden. Tenslotte hadden onze regeringen in 2009 het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap geratificeerd.

De meest revolutionaire gedachte in het Leerzorgkader zat hem in het leerzorgniveau II in het gewoon onderwijs, waarbij een leerkracht, met het ‘gemotiveerd verslag’ als een soort ‘gebruiksaanwijzing’ het recht zou krijgen om systematisch en verantwoord , maar vooral ongestraft voor een kind bepaalde compenserende of dispenserende maatregelen te nemen. Omgekeerd kon het kind dat hiervoor in aanmerking kwam en een gemotiveerd verslag kon voorleggen in elke school zijn recht op deze maatregelen doen gelden.

Een mooie droom voor de ouders van deze groep kinderen, die niet eens een opname in buitengewoon onderwijs ambiëren. Het zijn gewone kinderen, normaal, soms zelfs hoogbegaafd, maar ze hebben “iets” waardoor ze een bijzondere aanpak vereisen. Ze leren moeizaam lezen of rekenen, ze hebben last met concentratie, gedragen zich impulsief of zijn opvallend onhandig. Indien ze een school en leerkrachten treffen die hun behoefte begrijpen en die bereid zijn hun manier van onderwijzen hieraan aan te passen, dan bloeien zij open tot gemotiveerde studenten. Zij vinden hun weg zelfs tot in hogeschool en universiteit.

De Vlaamse regering heeft nu beslist dat deze groep kinderen (minimaal 10% van alle leerlingen in het regulier onderwijs) zullen moeten blijven rekenen op de ‘goodwill’ van leerkrachten, die met een enorme persoonlijke inzet, maar zonder ondersteunende middelen, geacht worden verder hun uiterste best te doen.

En dat danken we dus aan de onderwijsvakbonden.

Zij vonden het al die jaren nodig om het hele leerzorgkader voor te stellen als een hervorming van het buitengewoon onderwijs. Zij vonden het nodig om te blijven schermen voor de opdeling van kinderen in hokjes (doelgroepen/types). Ze hebben hun slag thuisgehaald. Er is een “hokje” bij. Kinderen met ASS vinden nu hun plaats in hokje/type 9. Op zich een goede zaak. Er moest inderdaad eens een oplossing komen voor dit groeiend en geldverslindend probleem. Toen de kaderwet op het buitengewoon onderwijs in 1970 geschreven werd was deze doelgroep omzeggens onbekend. Maar waarom dan niet meteen voorzien in ‘hokje’ 10 tot 20? Dan is men tenminste voorbereid op wat er nog kan komen. De wetenschap staat immers niet stil. Denk maar aan een aantal doof geboren kinderen die op dit ogenblik horen met behulp van een cochleair implantaat. Zij gaan ook naar school en hebben absoluut nood aan een specifieke didactische aanpak. Waar vinden zij hun plaats?

Dan zagen wij, als ouderverenigingen, meer heil in de visie van het leerzorgkader waar kinderen gegroepeerd worden op basis van gemeenschappelijke specifieke onderwijsbehoefte en hun nood aan een bijzondere didactische aanpak. Op die manier konden ook de talloze kinderen een plaats vinden die op meerdere vlakken een probleem hebben en niet onmiddellijk in één hokje te vangen zijn.

Er zitten zeker ook een paar goede elementen de huidige regeringsbeslissingen.

De inclusiegedachte blijft overeind en het inschrijvingsrecht voor personen met een handicap wordt in de wetgeving verankerd. Maar daar hebben de kinderen waar wij het over hebben niet veel aan. Zij worden sowieso ingeschreven. Hun handicap is immers niet zichtbaar. Het zit hem in de werking van hun hersenen. Het ‘computertje’ in hun hoofd hapert af en toe. Hoe kunnen zij dan hun ‘recht op redelijke aanpassing’ afdwingen?

Gelukkig blijven ook het gedachtegoed en de visie van ‘handelingsgericht werken’ overeind en met als hoofd- en startvraag: “Wat heeft dit kind nodig?”. Ook de diagnostiek zou kwaliteitsvoller moeten zijn. Heel mooi natuurlijk maar de overgang van ‘Ik weet nu wat er aan de hand is met dit kind’ naar ‘Hoe pak ik dat concreet aan in mijn klas met nog 20 andere kinderen?’ blijft een heel moeilijke klus voor een leerkracht die er alleen voorstaat.

De onderwijsvakbonden hebben de job van de leerkrachten in het buitengewoon onderwijs gevrijwaard, maar wat hebben ze gedaan voor de leerkrachten, die in het gewone onderwijs moeten werken met alle leerlingen, ook de leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften? Ze hebben die vele leerkrachten in het gewone onderwijs, de kinderen en hun ouders in de kou laten staan en meteen de rechtsonzekerheid voor deze kinderen en hun ouders bestendigd.

Wij willen alvast al deze leerkrachten oprecht bedanken, die op dit ogenblik helemaal gratuit voor onze kinderen met specifieke onderwijsbehoeften zorgen. Hun inzet wordt blijkbaar niet gehonoreerd door hun eigen vakbonden. Trouwens, ook van de onderwijskoepels hadden we iets meer concrete steun aan deze leerkrachten verwacht. Lippendienst alleen volstaat niet.

Namens de Overleggroep Ouders van normaal- en hoogbegaafde kinderen met specifieke leer- en/of ontwikkelingsproblemen.

BEKINA vzw, Vereniging voor ouders en opvoeders van hoogbegaafde kinderen en adolescenten www.bekina.org

Centrum ZIT STIL vzw, Omgaan met ADHD www.zitstil.be

DYSPRAXIS vzw, Oudervereniging van kinderen met Coördinatie -ontwikkelingsstoornis www.dyspraxis.be

NLD-vereniging vzw, Vlaamse Vereniging voor niet-verbale leerstoornis www.nld.be

SPRANKEL vzw, Vereniging van ouders van normaalbegaafde kinderen met leerproblemen www.sprankel.be

Vlaamse Vereniging Gilles de la Tourette vzw www.tourette.be

Zelfhulpgroep Dysfasie www.dysfasie.net